از آنـچـه گـفـتـه شـد روشن گشت كه دين ،تعالي بخش انسان ومحقق كننده آرمان هاي اصيل انساني جهت رسيدن به جاودانگي و حيات برتر است .
ديـن ، بـراي هـدايـت و رسـتـگـاري انـسـان آمـده اسـت .
ديـن ، آمـده تـا اسـتـعـدادهـاي درونـي انـسـان را شـكـوفـا سـازد و عقل بشر را رشد و تعالي بخشد.
دين آمده تا راههاي ارتباط و اتصال انسان به مبداء هستي و آفرينش انسان و جهان (خدا) را بـگـشـايـد و او را بـه قـرب الهـي ، هـسـتـي جـاويـد و كمال مطلوب برساند.
ديـن ، آمـده تـا زنـدگـي انـسـان را از شـكـل حـيـوانـي خـارج و بـه حـيـات مـعـقـول انـساني و حيات طيبه قرآني ارتقا دهد، جان انسان را به زيور تقوا و شايستگي هاي اخلاقي بيارايد و كام انسان تشنه حقايق را به حلاوت ذكر و ياد الهي و عشق و محبّت آن معبود و معشوق حقيقي شيرين كند و از سراب زندگي مادي و احساسات پوچ و تخيّلات رنـج دهـنـده بـرهـانـد و به فلسفه آفرينش انسان معنا و مفهوم واقعي ببخشد. چه اين كه قرآن كريم ، حيات مادي منهاي دين و خدا و معنويت را، جز مرگ نمي داند:
اَوَ مـَنْ كـانَ مـَيـْتـاً فـَاَحـْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشي بِهِ فِي النّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها...(انعام : 122)
آيـا كـسـي كـه مرده بود ( كافر و بي ايمان )، سپس او را زنده كرديم و نوري برايش قـرار داديـم كه با آن در ميان مردم راه برود، همانند كسي است كه در تاريكي ها باشد و از آن خارج نگردد؟
ديـن ، انـسـان مـؤ مـن را بـه نـيـروي لايـزال و قـدرت بـي انـتـهـاي خـداونـدي مـتصل مي كند و از سرخوردگي ، ياءس و نااميدي مي رهاند و پيوسته افق آينده را روشن و به نجات از بن بست ها اميدوار مي نمايد:
قُلْياعِبادِيَالَّذينَاَسْرَفُواعَلي اَنْفُسِهِم لاتَقْنَطُوامِنْرَحْمَةِ اللّهِ... (زمر:53)
بـگـو: اي بـنـدگـان مـن كـه بـر خـود سـتـم روا داشـتـه ايـد، از رحـمـت خـداونـد نـومـيـد نشويد...

تعالي و انحطاط جوامع

حیاتی مثل تنفس

دو گرايش غلط هميشه درباره پيشرفت و تحولِ منتهى به پيشرفت وجود داشته است. يك گرايش عبارت است از خيانتهایى كه به نام پيشرفت و تحول انجام گرفته؛ ضربه هایى كه به نام خدمت و زير پرچم اصلاح گرى بر پيكر ملت ما وارد شده است. از دوران قاجار خيلى از درباريان قاجار و شاهزادگان قاجارى - كه هم بيسواد بودند، هم دنياپرست بودند، هم در عين حال با محافل غربى ارتباط داشتند - عامل و وسيله وابستگىِ نادانسته كشور و فرهنگ ما به غرب شدند و ادعايشان اين بود كه اين، پيشرفت و تحول است!
...

از يك طرف هم در نقطه‏ مقابل، كسانى بوده‏اند و هستند كه با هر نوع نوآورى و تحولى مخالفت كرده اند؛ به اسم اينكه اين سابقه ندارد، اين را نمى ‏شناسيم، اين را نمي دانيم، به اين مشكوكيم. حديثِ « شرّ الأمور محدثاتها» را بد معنا كرده اند. با اينكه نوآورى سنت تاريخ است؛ سنت طبيعت است و بدون نوآورى زندگى بشر معنا پيدا نمي كند؛ اما اينها مخالفت كردند. اين دو گرايش متضاد وجود داشته است.
...

امروز در چشم بسيارى از نخبگان ما، بسيارى از كارگزاران ما، مدل پيشرفت صرفاً مدلهاى غربى است؛ توسعه و پيشرفت را بايد از روى مدلهايى كه غربى‏ ها براى ما درست كرده ‏اند، دنبال و تعقيب كنيم. امروز در چشم كارگزارانِ ما اين است و اين چيز خطرناكى است؛ چيز غلطى است؛ هم غلط است، خطاست، هم خطرناك است. غربى  ‏ها در تبليغات خيلى ماهرند؛ يعنى ماهر شده‏اند؛ در طول اين دويست سيصد سالى كه كار تبليغاتى پى ‏درپى مي كنند، با تبليغات موفقِ خودشان توانسته ‏اند اين باور را در بسيارى از ذهنها به وجود بياورند كه توسعه ‏يافتگى مساوى است با غرب و غربى شدن! هر كشورى بخواهد كشور توسعه ‏يافته‏ اى محسوب بشود، بايستى غربى بشود! اين تبليغات آنهاست. هر كشورى كه از الگوهاى موجود غرب فاصله داشته باشد، توسعه ‏يافته نيست! و هر چه فاصله‏ اش بيشتر، فاصله ‏اش از توسعه ‏يافتگى بيشتر! اين‏ طورى ميخواهند جا بيندازند و متأسفانه در ذهن ها جا انداخته ‏اند.
...

ما بايد پيشرفت را با الگوى اسلامى - ايرانى پيدا كنيم. اين براى ما حياتى است. چرا مي گویيم اسلامى و چرا مي گویيم ايرانى؟ اسلامى به خاطر اينكه بر مبانى نظرى و فلسفى اسلام و مبانى انسان‏ شناختى اسلام استوار است. چرا مي گویيم ايرانى؟ چون فكر و ابتكار ايرانى، اين را به دست آورده؛ اسلام در اختيار ملتهاى ديگر هم بود. اين ملت ما بوده است كه توانسته است يا مي تواند اين الگو را تهيه و فراهم كند. پس الگوى اسلامى ايرانى است. البته كشورهاى ديگر هم از آن، بدون ترديد استفاده خواهند كرد؛ همچنانى كه تا امروز هم ملت ما و كشور ما براى بسيارى از كشورها در بسيارى از چيزها الگو قرار گرفته، اينجا هم يقيناً اين الگو مورد تقليد و متابعت بسيارى از ملتها واقع خواهد شد.
...

آنچه كه موجب مي شود ما الگوى غربى را براى پيشرفت جامعه ‏خودمان ناكافى بدانيم، در درجه اول اين است كه نگاه جامعه غربى و فلسفه ‏هاى غربى به انسان - البته فلسفه ‏هاى غربى مختلفند؛ اما برآيند همه آنها اين است - با نگاه اسلام به انسان، بكلى متفاوت است؛ يك تفاوت بنيانى و ريشه ‏اى دارد. لذا پيشرفت كه براى انسان و به وسيله‏ انسان است، در منطق فلسفه غرب معناى ديگرى پيدا مي كند، تا در منطق اسلام. پيشرفت از نظر غرب، پيشرفت مادى است؛ محور، سود مادى است؛ هرچه سود مادى بيشتر شد، پيشرفت بيشتر شده است؛ افزايش ثروت و قدرت. اين، معناى پيشرفتى است كه غرب به دنبال اوست؛ منطق غربى و مدل غربى به دنبال اوست و همين را به همه توصيه مي كنند. پيشرفت وقتى مادى شد، معنايش اين است كه اخلاق و معنويت را مي شود در راه چنين پيشرفتى قربانى كرد. يك ملت به پيشرفت دست پيدا كند؛ ولى اخلاق و معنويت در او وجود نداشته باشد. اما از نظر اسلام، پيشرفت اين نيست. البته پيشرفت مادى مطلوب است، اما به عنوان وسيله. هدف، رشد و تعالى انسان است.
پيشرفت كشور و تحولى كه به پيشرفت منتهى ميشود، بايد طورى برنامه‏ ريزى و ترتيب داده شود كه انسان بتواند در آن به رشد و تعالى برسد؛ انسان در آن تحقير نشود. هدف، انتفاع انسانيت است، نه طبقه‏ اى از انسان، حتّى نه انسانِ ايرانى. پيشرفتى كه ما ميخواهيم بر اساس اسلام و با تفكر اسلامى معنا كنيم، فقط براى انسان ايرانى سودمند نيست، چه برسد بگو یيم براى طبقه ‏اى خاص. اين پيشرفت، براى كل بشريت و براى انسانيت است. نقطه تفارق اساسى، نگاه به انسان است.

                                                    نشریه الکترونیکی پرسمان

پايان فلسفه دولت شهري و آغاز انديشه جهان وطني در غرب

انديشه سياسي در يونان باستان و در دوره اي كه در غرب به دوره ي كلاسيك معروف است از هرحيث با زندگي دولت شهري، نظام دولت شهري و نهادهاي آن ارتباط داشت. انديشمندان يونان باستان و  بزرگ ترين آن ها مثل افلاطون و ارسطو فلسفه سياسي خود را در رابطه با اساسي ترين مسايل دوران دولت شهري ارائه دادند. با آغاز جهان گشايي اسكندر دوران دولت شهري به پايان رسيد و زندگي تازه اي آغاز شد. فروريزي   زندگي دولت شهري حاوي  دگرگوني بزرگي در حيات  سياسي و سلوك  سياسي  بود.
    در دوران دولت شهري فضيلت مدني در اوج خود بود. فرد خود را از جمع جدا نمي دانست. بين اخلاق فردي و اخلاق سياسي جدايي نبود. براي يك يوناني عضو دولت شهر دو حالت بيش  متصور نبود. يا اين كه قانون  دولت با عالي  ترين معيارهاي زندگي انساني  مطابقت داشت  كه در اين صورت اخلاق فردي سياسي يكي بود و يك منشاء بيش نداشت: قانون دولت شهر. دراين حالت قانون شهر با قانون طبيعي نيز در سازگاري كامل بود. حالت دوم اين بود كه قانون شهر با عالي ترين معيار زندگي و  با نظام طبيعت سازگار نباشد. در اين حالت فرد از هر تكيه گاهي محروم مي مانده است. در نتيجه ورط ه اي بين قانون طبيعت و قانون شهر از يك سو و فرد و جمع از سوي ديگر پديد مي آمد.
    در  دوران  شكوفايي زندگي دولت شهري نگاه  يوناني به دولت  مبتني بر رابطه فرد و جماعت بود نه رابطه بين مردم و حاكم يا زمام دار، زيرا شهروند يوناني خودش  را جزء جدايي نشدني از نظام شهرمي دانست. در نگاه يوناني اقتدار نهايي متعلق به قانون بود نه به اشخاص. وروابط بين افرادرا نظم مبتني بر قانون طبيعي تعين مي كرد. اشكال مختلف حكومت نيز صورت هايي از نحوه ي اداره ي زندگي جماعت به شمار مي آمد.
    در  انديشه  سياسي دوره  دولت شهري گفته مي شد كه انسان جز در جامعه به هيچ صورت ديگري نمي تو اند به كمال برسد. دولت شهر  متناسب با توانايي طبيعي  انسان براي كسب دانش  و  نيل به فضيلت محسوب مي شد. در دولت شهر كه همه يك ديگر را مي شناختندو متقابلاً يك ديگر را كنترل مي كردند حركت  به سمت  كسب  فضايل ميسر بود. جز در دولت شهر  چه بسا  كه انسان  نتواند  در برابر خواست هاي جسم خود مقاومت كند.به همين ترتيب گفته مي شد كه تحقق كامل انسانيت فرد تنها با شهروندي فعال و  مشاركت فعال در امور  عمومي  ممكن مي شود. شهروند  خوب شهروند فعال است. سياست و امور عمومي نيز عرصه  ايست كه در آن تعالي انسان در عالي ترين وجه صورت مي گيرد. به همين ترتيب متقابلاً براي اين كه انسان بتواند به عالي ترين درجه كمال برسد بايد در بهترين نوع جامعه كه او را به سوي تعالي هدايت كند زندگي كند.
    با  فروريزي  نظام دولت شهري و پيدايش  امپراتوري هاي جهان گير همه  چيز دگرگون  شد و اخلاق و انديشه اي رشد كرد كه درست در مقابل ارزش هاي فوق قرار گرفت.
ورود به عصر يوناني مآبي

سلام به همه ي دوستان خوبمان

با ياري حق وبلاگي را كه مشاهده مي كنيد  درست كرديم تا بتوانيم مطالبي را مفيد به شما ارايه دهيم اميدواريم با ياري شما دوستان بتوانيم در  اين راه موفق باشيم.

.......اميد واريم شما هم ما را ياري كنيد.

........راستي براي ما نظراتتان را بنويسيداز نظرات شما خرسند خواهيم شد واز آنها استفاده خواهيم كرد.